اختلال اوتیستیک یا اوتیسم شرایطی مرتبط با رشد مغزی می باشد که بر چگونگی ادراک فرد و ارتباط برقرار کردن او با دیگران تأثیر می گذارد و موجب بروز مشکلاتی در تعاملات اجتماعی و ارتباط برقرار کردن می شود. این اختلال همچنین شامل الگوهای رفتاری تکراری و محدود می باشد. اصطلاح "طیف" در اختلال طیف اوتیسم اشاره به محدوده ی گسترده ای از علائم و شدت آنها دارد.
اختلال اوتیسم شامل شرایطی می شود که پیش از این به صورت جداگانه در نظر گرفته میشدند : اوتیسم، سندرم آسپرگر، اختلال تجزیه ای دوران کودکی و اختلال فراگیر رشد طبقه بندی نشده. برخی از مردم هنوز از اصطلاح "سندرم آسپرگر" استفاده می کنند که عموماً تصور می شود که در انتهای اختلال طیف اوتیسم قرار دارد.
اختلال طیف اوتیسم در اوایل کودکی آغاز میشود و نهایتا موجب بروز مشکلات عملکردی در جامعه- به طور مثال در مدرسه و در محل کار می شود. کودکان، اغلب علائمی از اوتیسم را در اولین سال زندگی خود نشان میدهند. تعداد کمی از کودکان در سال اول رشد طبیعی دارند، و بین 18 و 24 ماه، زمانی که علائم اوتیسم ظاهر می شوند، یک دوره رگرسیون (از دست دادن عملکرد اکتسابی) را در پیش می گیرند.
با وجود اینکه، هیچ درمانی برای اختلال طیف اوتیسم وجود ندارد، درمان اولیه می تواند تغییر بزرگی را در زندگی بسیاری از این کودکان ایجاد کند.
علائم
برخی از کودکان، علائم اختلال طیف اوتیسم را در اوایل نوزادی نشان میدهند، مانند کاهش ارتباط چشمی، عدم واکنش به اسم خود یا بی تفاوتی نسبت به اطرافیان خود. دیگر کودکان ممکن است اولین ماهها یا سال های زندگی خود، به طور طبیعی رشد کنند، اما سپس به طورناگهانی عقب نشینی میکنند، پرخاشگر می شوند یا مهارت های زبانی خود را که از پیش کسب کرده اند، از دست می دهند. علائم معمولاً با سن 2 سالگی نمایان می شوند. هر کودکی با اختلال طیف اوتیسم، احتمال دارد که الگو و سطح شدت منحصر به فرد خود را از عملکرد پایین گرفته تا عملکرد بالا داشته باشد.
برخی از کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم دارای مشکل در یادگیری هستند و برخی از آنها دارای نشانه های هوش کمتر از حد طبیعی هستند. دیگر کودکان مبتلا به این اختلال، از بهره هوشی طبیعی رو به بالایی برخوردارند. آنها به سرعت یاد می گیرند، اما هنوز در ارتباط برقرار کردن و به کارگرفتن دانسته های خود در زندگی روزمره و مطابقت با موقعیت های اجتماعی با مشکل مواجه اند.
گاهی اوقات تشخیص شدت این اختلال به دلیل ترکیب علائم خاص در هر کودک دشوار است. به طور کلی این موضوع، براساس سطح نقص و چگونگی توانایی آنها بر عملکرد می باشد.
در بخش زیر برخی از علائم رایج نشان داده شده توسط افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم آمده است:
ارتباط و تعامل اجتماعی
یک کودک یا بزرگسال مبتلا به اختلال طیف اوتیسم ممکن است دارای مشکلاتی در مهارت های اجتماعی و تعاملات اجتماعی باشد که شامل هر یک از نشانه های زیر می شود:
- به اسم خود واکنش نشان نمی دهد یا گاهی اوقات آن را نمی شنود.
- در برابر نوازش کردن و بغل کردن مقاومت نشان می دهد و به نظر می رسد که تنهایی بازی کردن را ترجیح می دهد و در دنیای خود سیر می کند.
- ارتباط چشمی ضعیفی دارد و احساسات در چهره او پیدا نیست.
- صحبت نمی کند یا با تأخیر صحبت می کند یا توانایی پیشین برای گفتن کلمات یا جملات را از دست می دهد.
- نمی تواند گفتگو را آغاز کند یا آن را ادامه دهد، یا مکالمه را فقط برای درخواست کردن یا برچسب زدن به وسایل شروع می کند.
- با لحن یا ریتم غیر طبیعی صحبت می کند و ممکن است از آواز یا صحبت های روبات مانند استفاده کند.
- کلمات یا عبارتها را کلمه به کلمه تکرار می کند اما نحوه ی استفاده از آنها را درک نمی کند.
- به نظر نمی رسد که سؤالات یا راهنمایی های ساده را درک کند.
- احساسات خود را بیان نمی کند و به نظر می رسد که از احساسات دیگران بی خبر است.
- برای نشان دادن علاقه ی خود به اشیا، به آن اشاره نمی کند و آن را نمی آورد.
- به طور نامناسب و منفعل، پرخاشگر یا خشن وارد یک تعامل اجتماعی می شود.
- در تشخیص نشانه های غیر کلامی ، همچون تفسیر حالات چهره دیگران، وضعیت بدنی یا تن صدا با مشکل مواجه است.
برای اینکه بدانید چطور باید با اختلال اوتیستیک برخورد کنید اینجا کلیک کنید.
